Klaipeda, 14 november 2008

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in de kamer van een appartement in een grijs flatgebouw (uit de Sovjet tijd) in Klaipeda (Litouwen). Jeanet en ik zijn voor ruim een week in deze stad om een kleine huisgemeente te dienen.  

Gisteren zijn wij op bezoek geweest bij een weeshuis. In dit huis waren ongeveer 80 kinderen. De verzorging was goed, alles was schoon en netjes. De kamers waren vrolijk geverfd en de kinderen droegen mooie kleren. Ondanks deze goede verzorging was er iets wat Jeanet en mij raakte. Hebben jullie een idee wat ons raakte? ……………. Ik zal jullie vertellen wat ons raakte: 

We zagen 80 kinderen zonder vader en moeder.

80 kinderen die niet kunnen uithuilen bij hun vader en moeder als zij ergens mee zitten.

80 kinderen die niet hun boosheid kunnen uiten bij hun ouders, zonder dat deze boosheid ook maar iets zou afdoen aan de liefde voor elkaar.

80 kinderen die niet weten wat het is om als gezin samen op vakantie te gaan.

80 kinderen die niet even bij hun ouders in bed kunnen kruipen als ze zich eenzaam voelen of bang zijn.

80 kinderen die niet hun ouders kunnen vragen om raad als ze even niet weten welke keuze ze moeten maken bij vragen als bijvoorbeeld: Naar welke school moet ik gaan?

80 kinderen die nooit te horen krijgen: Mijn zoon of dochter ik hou van je!

Jongens die nooit met hun vader rollend over de grond stoeien.

Meisjes die nooit met hun moeder gaan winkelen!  

Ik weet niet wat dit met jullie doet, maar het raakt ons hart. Ik heb gisteren een tijdje gestoeid met een aantal kinderen. Zij genoten geweldig en ik was kapot na een uurtje stoeien. Toen wij vertrokken was het al donker, bij het wegrijden zag Jeanet een jongetje waar ik mee had gestoeid alleen staan voor een raam zwaaiend met een zaklampje naar ons. 

Wakker worden! Heb ik als kopje boven deze tekst geschreven. Ik heb dit gedaan omdat ik vanmorgen aan het bidden (aan het spreken was met God) was. Ik vroeg Hem: Vader wat moet ik doen, moet ik mijn leven wijden aan kinderen zoals ik gisteren en eerder heb ontmoet? Ik had het nog niet uitgesproken en de volgende zin schoot helder door mijn gedachten: Ik wil dat jij de kerk wakker schudt! Ik ervoer deze woorden als woorden als een spreken van God. Daarom wil ik afsluiten met de volgende woorden: 

Psalm 68:7 zegt: God geeft eenzamen een thuis en gevangenen vrijheid en voorspoed. Jakobus 1:27 Voor God, de Vader, is alleen dit reine, zuivere godsdienst: weduwen en wezen bijstaan in hun nood, en je in acht nemen voor de wereld en onberispelijk blijven. 

Daarom, gemeente (kerk), laten wij in Jezus naam, wakker zijn en net als het hart van God de Vader onze huizen en levens openen voor de eenzamen en wezen! Niet alleen in Klaipeda zijn wezen, we zien ze overal. Letterlijk wezen, maar ook wezen die wel natuurlijke ouders hebben, maar de liefde zoals wij die mogen ervaren van God niet kennen. Mogen wij deze liefde van God, deze onvoorwaardelijke, alles overtreffende, overvloedige liefde voor onszelf houden ? Nee toch! Als er een groep mensen is op deze wereld die iets kan betekenen voor de wezen van deze wereld, dan is dat de kerk! 

Groetjes en zegen ook van Jeanet, uit Klaipeda, 

Simon