Maandag 26 mei passeren wij de Roemeense grens. We verbazen ons over de controle die slechts 1 minuut duurt. Dat er veel verandert in dit land blijkt wel wanneer we enkele kilometers verderop een Ferrari tegenkomen. De verschillen lijken steeds groter te worden. `s Middags arriveren we bij huize Cotoarba waar we zoals altijd heel gastvrij ontvangen worden. Omdat de vakantie bijna begint zijn de kinderen vroeg thuis en iedereen schuift gezellig aan. De oranje petten, vlaggetjes en ballonnen vallen in de smaak ondanks dat het soms nog maar de vraag is: zijn we voor Roemenië of voor Nederland?

Na het avondeten wordt er drie keer op het raam geklopt en drie keer wordt er een grote fles melk door het raam aan iemand gegeven. Wanneer er opnieuw wordt geklopt, staat er een jongetje dat honger heeft. Terwijl Helga met ons blijft praten, smeert ze een dubbele boterham voor dit ventje en vraagt wat zijn naam is. Dan kan ik hem de volgende keer bij zijn naam noemen legt ze uit.

Dat er zoveel melk weggegeven kan worden komt door de koe die in Valchid staat en die wonderlijk veel melk geeft elke dag weer.

Het is goed om hier bij Stefan en Helga en hun kinderen te zijn. De gesprekken zijn bemoedigend en aanmoedigend over en weer.

Shaïna (5) houdt een samenkomst met haar poppen en knuffels en vraagt aan ons of wij in haar kerk willen komen. Wanneer we daar tussen de andere 'kerkgangers' zitten vertelt Shaïna over de Here Jezus. In enkele minuten weet ze kerst, pasen en pinksteren aan ons uit te leggen. Echt heel knap. Daarna haalt ze brood en sap en vieren we samen avondmaal!  

De volgende dag gaan we naar Valchid waar in de openlucht een dienst wordt gehouden. Ongeveer 60 mensen, groot en klein komen er op af. Simon bemoedigt de mensen met psalm 139. Aan het eind zegenen we iedereen die dat wil en dat moment is heel bijzonder. Ook al spreek je zelf de taal niet, je ervaart dat de Heilige Geest alle talen spreekt waardoor je elkaar tóch begrijpt.

De volgende dag komen we samen met een wat kleinere groep uit de gemeente. Iedereen mag vertellen wat Jezus voor hem of haar betekent. De verhalen zijn ontroerend. Vaak onder tranen wordt verteld hoe bijzonder de Heer voor hen is.

We zien deze avond dat mede door de grote toewijding en het geduld van Stefan en Helga dit de vruchten zijn van hun arbeid in het Koninkrijk van God. Veel van deze mannen en vrouwen kunnen niet lezen of schrijven waardoor álles voorgelezen moet worden. Juist omdat wij er nu regelmatig zijn geweest zien we ook echt de verandering in de mensen. Het is ook zo goed om deze mensen elke keer weer te zien en dat ze je ook bij je naam kennen.

Voordat we die avond uit Valchid gaan, zegenen wij de mensen en zingen voor hen een zegenlied. Daarna gaan ze voor ons bidden, voor de reis maar ook voor de gemeente in Kollumerzwaag. Er wordt met zoveel liefde voor ons gebeden! Na allemaal hugs, knuffels en véél zoenen gaan we weg.

Na de lunch op donderdag nemen we ook afscheid van de familie Cotoarba. We bidden voor elkaar en zegenen elkaar. Het zijn goede dagen geweest en we zijn blij dat we gegaan zijn.  

In de namiddag arriveren we in Cluj Napoca bij Margriet Looy. Bert is met Benny een paar dagen weg. We ontmoeten de tweeling (meisjes) van bijna 4 jaar, die tijdelijk bij Bert en Margriet woont.

De meisjes zijn allebei blind en zijn gekomen met een grote achterstand. Al zittend kan de ene zich vooruit bewegen, maar bij haar zusje lukt dit nog niet. Drie maanden geleden zijn ze hier gekomen en is er veel vooruitgang geboekt. Een buurvrouw komt elke dag van 8 tot 16 uur helpen. Deze meisjes komen van Patarit, de plek waar de jeugd huisjes heeft gebouwd. De meisjes reageren heel enthousiast op Simon zijn stem.`s Avonds gaan Margriet en ik de stad in en is Simon babysitter. We hebben genoeg gespreksstof en zijn blij met de avond die we hebben.

De volgende morgen, wanneer de buurvrouw voor de meisjes zorgt gaan wij met Margriet naar Patarit. Ook al zijn we daar al een paar keer geweest, opnieuw is het schrijnend. Kinderen lopen op blote voetjes door de vuilnis. Overal zwerfhonden. Overal waar je kijkt een uitzichtloze bende. Simon maakt nog wat foto`s van de huisjes die de jeugd heeft gemaakt waarna we weer vertrekken.

We lopen nog wat door de stad en eten ergens een Roemeens broodje. Helaas kunnen we hier maar kort zijn en ook nadat we voor Margriet en de meisjes hebben gebeden stappen we in de auto naar ons volgende adres.

In Oradea gaan we op bezoek bij Ken en Florence Holmes. Daar zijn we ook geweest met de groep in mei 2007. Zij komen uit Engeland en leiden in Oradea een Vineyard gemeente, hebben en kleuterschool en een project om voedsel aan de armen te geven.

Ook al is dit nog maar de tweede keer dat we elkaar ontmoeten, we merken dat we één zijn in Christus. Het is goed om weer bij elkaar te zijn en we hebben bijzondere gesprekken over ons leven, werk en passie: Het Koninkrijk van God!

Via Hongarije, Slowakije, Tsjechië en Duitsland arriveren we twee dagen later in Kollumerzwaag.

We hopen dat we jullie door middel van deze brief een indruk hebben kunnen geven van deze reis en alle mensen die we mochten ontmoeten.

We zijn onze gemeente dankbaar voor de gebeden en liefde. We zijn onze ouders dankbaar voor de zorg en liefde voor onze kinderen. Jullie zijn goud!

Natuurlijk danken we onze hemelse Vader voor de goede reis, gezondheid en veiligheid. 

We zegenen jullie in Jezus naam, Hij bewijst Zijn trouw! 

Simon & Jeanet